Λιοντάρια

Κάθε μέρα, πιασμένος, από τα σχοινιά της δοκιμασίας, συνεχίζεις, να γεννάς την πραγματικότητα. Εσύ είσαι η πραγματικότητα. Ο ιδρώτας σου, η αγωνία σου, η αξία που προσθέτει η ανάσα της δημιουργίας σου, διαμορφώνει την πραγματικότητα.

Καθημερινά, το δρομολόγιο της δοκιμασίας, είναι κοινό για όλους- για επιχειρήσεις και εργαζομένους, για πολίτες και κοινωνία.

Κοινή συνείδηση όλων, κύριο χαρακτηριστικό, γνώρισμα αξίας και βασική  αρχή: συνεχίζουν να προσπαθούν. Κάτω από κάθε περίσταση, στην αρχή της μέρας, η δέσμευση είναι μια-στον εαυτό τους, στους εργαζόμενους, στο όραμά τους, στην κυρίαρχη αίσθηση καθήκοντος.

Συνεχίζουν μέχρι να ματώσουν.

Το σφαγείο της ανημποριάς, της μιζέριας, της παραίτησης δεν αποτελεί επιλογή τους, ο ήχος του θρήνου που  αποκοιμίζει τους είναι ξένος, η συγκατάβαση τους προξενεί απέχθεια, η «φιλική» προσφορά οίκτου ύβρις.

Για αυτούς που λάμπουν, στα σκοτάδια της δύσκολης δοκιμασίας, είναι στάση ζωής, η ολομέτωπη επίθεση. Συνεχίζουν μέχρι να ματώσουν. Με κάθε τρόπο με κάθε κόστος. Η εύκολη δοκιμασία, με σωσίβια κάθε είδους,  κοστίζει. Η πραγματική δοκιμασία είναι το οξυγόνο τους,  η επιβεβαίωση της εξαίρετων δημιουργών εκεί ανθίζει, όταν τίποτε δεν είναι δεδομένο, όταν ξέρουν ότι με αυτούς ξεκινάει το σενάριο της κάθε ημέρας, διότι αυτοί  είναι οι αληθινοί πρωταγωνιστές.

Ανώνυμοι αλλά ορατοί από το έργο τους.

Άρρωστοι με την δημιουργία.

Συνεχίζουν μέχρι να ματώσουν.

Συνεχίζουν μέχρι να κερδίσουν

Μέχρι το βράδυ της μάχης παραμένουν άνθρωποι, έχοντας διδάξει ήθος και αξιοπρέπεια.

Κοιμούνται άνθρωποι και ξυπνάνε σαν λιοντάρια. Ελεύθερα, ατίθασα, ορμητικά.

Συνεχίζουν μέχρι να ματώσουν. Σαν λιοντάρια.

Π. Τσακιρίδης