Σύνοδος της Αλάσκας: Ο Τραμπ θέλει μια συμφωνία real estate, ο Πούτιν θέλει μια αυτοκρατορία
Η αντιπαράθεση των δύο ηγετών: Τραμπ vs. Πούτιν
Ενόψει της συνόδου κορυφής με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να αντλεί έμπνευση από το παλαιότερο επάγγελμά του ως μεγιστάνας ακινήτων της Νέας Υόρκης. Ο Τραμπ έχει περιγράψει τις ρωσοκρατούμενες περιοχές της Ουκρανίας ως «πρώτης τάξεως εδάφη», ενώ έχει δεσμευτεί να προσπαθήσει να ανακτήσει μέρος αυτών. Χαρακτηριστικά, σχολίασε στις 11 Αυγούστου: «Στο real estate, το αποκαλούμε παραθαλάσσια ιδιοκτησία. Αυτή είναι πάντα η πιο πολύτιμη ιδιοκτησία». Ωστόσο, η πεποίθησή του ότι οι εδαφικές παραχωρήσεις μπορούν να φέρουν την ειρήνη υποδηλώνει μια θεμελιώδη παρερμηνεία των στόχων της Ρωσίας στον πόλεμο.
Αντίθετα, ο Πούτιν δεν αγωνίζεται απλώς για εδάφη στην Ουκρανία, αλλά για να εξαλείψει πλήρως την ουκρανική ανεξαρτησία. Στόχος του είναι να αναστρέψει το αποτέλεσμα του 1991, να αναβιώσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία και να εγκαθιδρύσει μια νέα παγκόσμια τάξη. Όπως σημειώνεται, όποιος επιθυμεί να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία πρέπει πρώτα να αναγνωρίσει το μέγεθος αυτών των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών.
Η οπτική της Μόσχας: Τραυματική εμπειρία και αυτοκρατορικές φιλοδοξίες
Πολλοί στη Δύση εξακολουθούν να δυσκολεύονται να κατανοήσουν το ρόλο που διαδραματίζουν οι ιστορικές πικρίες και ο αμιγής ιμπεριαλισμός. Για να κατανοήσουμε τα κίνητρα της Μόσχας, είναι ζωτικής σημασίας να αποστασιοποιηθούμε από τη δυτική οπτική και να δούμε την εισβολή μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης ρωσικής ιστορίας.
Για τον Πούτιν και εκατομμύρια Ρώσους, ο πόλεμος συνδέεται άρρηκτα με τον εξευτελισμό της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης υπήρξε μια εξαιρετικά τραυματική εμπειρία για τη συντριπτική πλειοψηφία του ρωσικού πληθυσμού. Η Ρωσική Αυτοκρατορία, με τη σοβιετική της μορφή, έχασε περίπου το ένα τρίτο της επικράτειάς της και σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού της, με τον υπόλοιπο να βυθίζεται στη φτώχεια. Ο ίδιος ο Πούτιν, ως αξιωματικός της KGB στην Ανατολική Γερμανία, βίωσε την αρχή αυτής της κατάρρευσης. Η εμπειρία αυτή τον έχει στοιχειώσει από τότε, διαμορφώνοντας την κοσμοθεωρία του και καθιστώντας τον αποφασισμένο να διασφαλίσει ότι η Μόσχα δεν θα είναι ποτέ ξανά σιωπηλή.
Η εμμονή του Πούτιν με την Ουκρανία και η άνοδος του «αντι-Ουκρανικού» ρεύματος
Το τραύμα της σοβιετικής κατάρρευσης εξηγεί την εμμονή του Πούτιν με την Ουκρανία. Όπως πολλοί συμπατριώτες του, ο Πούτιν θεωρούσε ανέκαθεν την Ουκρανία μέρος των ιστορικών ρωσικών εδαφών και δεν αποδέχτηκε ποτέ πραγματικά την ανεξαρτησία της. Η Ουκρανία άρχισε να κινείται σε τροχιά σύγκρουσης με την αυτοκρατορική ατζέντα του Πούτιν, όταν άρχισε να αγκαλιάζει τη δημοκρατική ευρωπαϊκή ταυτότητα τη δεκαετία του 2000.
Η «Πορτοκαλί Επανάσταση» του 2004, κατά την οποία εκατομμύρια Ουκρανοί συσπειρώθηκαν υπέρ της δημοκρατίας, είχε ιδιαίτερα βαθιά επίδραση στον Πούτιν. Ο Πούτιν είδε τη δημοκρατική μεταμόρφωση της Ουκρανίας ως άμεση απειλή για το δικό του αυταρχικό καθεστώς. Φοβόταν ότι η δημοκρατία της Ουκρανίας θα μπορούσε να αποδειχθεί μεταδοτική και να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη διάλυση της ίδιας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ως εκ τούτου, έγινε εμμονικός με την ιδέα της υπονόμευσης της ουκρανικής δημοκρατίας και της επαναφοράς του ρωσικού ελέγχου στη χώρα.
Προσπάθειες και αδιέξοδα: Η αδυναμία του συμβιβασμού
Μετά την Πορτοκαλί Επανάσταση, ο Πούτιν επιχείρησε να υπονομεύσει την ουκρανική ανεξαρτησία μέσω μαζικών εκστρατειών πολιτικής και οικονομικής παρέμβασης. Όταν οι Ουκρανοί εξεγέρθηκαν ξανά το 2014, στην «Επανάσταση της Αξιοπρέπειας», ο Πούτιν απάντησε καταλαμβάνοντας την Κριμαία και εισβάλλοντας στην περιοχή του Ντονμπάς. Αυτή η περιορισμένη στρατιωτική επέμβαση, προς απογοήτευσή του, απέτυχε να εκτροχιάσει την ευρωατλαντική πορεία της Ουκρανίας. Αντιθέτως, ένωσε την Ουκρανία και ενίσχυσε δραματικά την ουκρανική εθνική ταυτότητα. Αντιμέτωπος με την προοπτική να χάσει την Ουκρανία εντελώς, ο Πούτιν έλαβε την μοιραία απόφαση να εξαπολύσει την πλήρους κλίμακας εισβολή τον Φεβρουάριο του 2022.
Ο Πούτιν έχει δώσει άφθονα στοιχεία για την πρόθεσή του να καταστρέψει την Ουκρανία ως κράτος και ως έθνος. Η θέση της Μόσχας στις πρόσφατες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη υπογράμμισε περαιτέρω τους μαξιμαλιστικούς πολεμικούς του στόχους και επιβεβαίωσε την άρνησή του να συνυπάρξει με ένα ξεχωριστό και κυρίαρχο ουκρανικό κράτος. Η Ρωσία επιμένει ότι η μεταπολεμική Ουκρανία πρέπει να συμφωνήσει να διχοτομηθεί, να αποστρατιωτικοποιηθεί και να απομονωθεί διεθνώς πριν από την εφαρμογή μιας κατάπαυσης του πυρός.
Η δύναμη της γλώσσας: Ο μόνος τρόπος για ειρήνη
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο Πούτιν θα μπορούσε τώρα να συμβιβαστεί με κάτι λιγότερο από το τέλος της ουκρανικής κρατικής υπόστασης, έχοντας τοποθετήσει την Ουκρανία ως μια αφόρητη «αντι-Ρωσία». Οποιαδήποτε διαπραγματευτική διευθέτηση που διαφυλάσσει την επιβίωση μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας θα θεωρηθεί στη Μόσχα ως μια μεγάλη ήττα.
Εν κατακλείδι, αν ο Τραμπ θέλει να τερματίσει την αιματοχυσία στην Ουκρανία, πρέπει να μιλήσει στον Πούτιν στη γλώσσα της δύναμης. Ο Πούτιν δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει μια εισβολή που θεωρεί ιερή ως ιστορική αποστολή, και δεν θα πειστεί από την υπόσχεση μικρών εδαφικών παραχωρήσεων, ακόμη και αν αυτό που προσφέρεται είναι «πρώτης τάξεως ακίνητο».
Από τον Peter Dickinson με πληροφορίες από atlanticcouncil.org
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
mywaypress.gr – Ανθρωποκεντρικής Τεχνητής Νοημοσύνης
