Χαμένες ευκαιρίες για την Ελλάδα στη μεγάλη ανοικοδόμηση της Ουκρανίας – Παρατηρητής αντί για πρωταγωνιστής στη διεθνή σκηνή

Αντί να διεκδικεί ρόλο-κλειδί ως πύλη της Ευρώπης προς την Ανατολή, η Ελλάδα μένει στο περιθώριο, παρατηρώντας άλλους (Ιταλία, Πολωνία, Βαλτικές χώρες, Σκανδιναβία) να διαμορφώνουν το νέο χάρτη της ανοικοδόμησης και να αποκομίζουν τα οικονομικά και πολιτικά οφέλη

 
Η είδηση της δέσμευσης της European Bank for Reconstruction and Development (EBRD) για την Ουκρανία, με συνολικές χρηματοδοτήσεις που φτάνουν τα 7,6 δισ. ευρώ, είναι από τις πιο ηχηρές εξελίξεις στον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο.

1. Γιατί η Ελλάδα δεν διοργανώνει τέτοια συνέδρια και μένει πίσω στις οικονομικές ευκαιρίες της περιοχής;

Η απουσία ελληνικής πρωτοβουλίας για τη φιλοξενία συνεδρίων τέτοιου βεληνεκούς, όπως το Ukraine Recovery Conference στη Ρώμη, είναι ενδεικτική μιας πιο παθητικής στάσης στα περιφερειακά ζητήματα, ειδικά όταν συγκρίνεται με την Ιταλία ή άλλες χώρες της περιοχής. Οι λόγοι είναι πολλαπλοί:

• Έλλειψη φιλόδοξης γεωοικονομικής στρατηγικής: Η Ελλάδα παραδοσιακά εστιάζει σε ζητήματα άμεσου εθνικού ενδιαφέροντος (Ελλάδα-Κύπρος-Ανατολική Μεσόγειος), παραβλέποντας το ευρύτερο πλαίσιο της Ανατολικής Ευρώπης και της Μαύρης Θάλασσας, όπου διαμορφώνονται οι νέες ευκαιρίες.
• Καθυστέρηση στον σχεδιασμό πολιτικών εξωστρέφειας: Υπάρχει έλλειψη γρήγορων αντανακλαστικών στη χάραξη πολιτικών που να τοποθετούν την Ελλάδα ως κόμβο για διεθνείς πρωτοβουλίες, είτε χρηματοδοτικές είτε διαμεσολαβητικές.
• Κυβερνητική προτεραιοποίηση: Τα τελευταία χρόνια, οι ελληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε εσωτερικά ζητήματα ή σε «παραδοσιακές» αγορές, παρά στη δυναμική της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης και των νέων χρηματοδοτικών εργαλείων που δημιουργούνται στην Ουκρανία και την ευρύτερη περιοχή.
• Έλλειψη δικτύωσης με ευρωπαϊκούς θεσμούς: Άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, έχουν επενδύσει συστηματικά σε στενές σχέσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αναλαμβάνοντας ρόλους-κλειδιά σε τέτοιες πρωτοβουλίες.

Η Ελλάδα, επομένως, συχνά εμφανίζεται ως παρατηρητής αντί για πρωταγωνιστής. Ακόμη και όταν συμμετέχει, το κάνει συνήθως σε ρόλο θεατή, χωρίς να διαμορφώνει ατζέντα ή να διεκδικεί μερίδιο στις νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες (π.χ. έργα υποδομών, ενέργειας, συμβουλευτικές υπηρεσίες, ανασυγκρότηση).

2. Έχει μερίδιο η Ελλάδα και οι ελληνικές επιχειρήσεις από τη Διάσκεψη της Ρώμης;

Με βάση τις επίσημες ανακοινώσεις και τα έργα που παρουσιάστηκαν στη Διάσκεψη της Ρώμης, η Ελλάδα και οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν φαίνεται να έχουν διακριτή παρουσία ή μερίδιο στα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία ή στα μεγάλα έργα που σχεδιάζονται για την Ουκρανία.

Οι χρηματοδοτήσεις και τα επενδυτικά σχήματα που ανακοινώθηκαν αφορούν κυρίως:

• Ουκρανικές κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες (Ukrnafta, Nova Post, Varus, MHP)
• Ευρωπαϊκούς και διεθνείς επενδυτικούς οργανισμούς (EBRD, EIB, IFC)
• Εθνικούς ή διεθνείς δωρητές (ΕΕ, Ολλανδία, Ισπανία, Καναδάς, Ιταλία, ΗΠΑ, Σουηδία, UK)

Ακόμη και στις συμφωνίες για τρόλεϊ ή υποδομές, δεν υπάρχει αναφορά σε ελληνικές βιομηχανίες ή τεχνογνωσία. Αυτό επιβεβαιώνει ότι:

• Δεν υπάρχει οργανωμένη παρουσία ελληνικών εταιρειών στους διαγωνισμούς ή στα χρηματοδοτικά σχήματα που διαχειρίζεται η EBRD για την Ουκρανία.
• Η Ελλάδα δεν αξιοποιεί την εγγύτητά της με την Ουκρανία και τη συμμετοχή της στην ΕΕ για να προωθήσει δικές της επιχειρήσεις σε έργα υποδομών, ενέργειας ή logistics.
• Οι ελληνικές εταιρείες του κατασκευαστικού, ενεργειακού ή τεχνολογικού τομέα δεν εμφανίζονται στις λίστες των συνεργατών ή προμηθευτών στα μεγάλα έργα της ανοικοδόμησης.

3. Συμπέρασμα — Ένα χαμένο στοίχημα εξωστρέφειας

Η ελληνική κυβέρνηση, είτε λόγω έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού είτε λόγω αδράνειας, χάνει ευκαιρίες να τοποθετήσει τη χώρα και τις επιχειρήσεις της σε μια αγορά που θα δεχθεί δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ τα επόμενα χρόνια. Η Ουκρανία, ως χώρος τεράστιων προκλήσεων αλλά και αναπτυξιακών δυνατοτήτων, θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο για εξωστρεφή ανάπτυξη ελληνικών επιχειρήσεων, τεχνογνωσίας και υπηρεσιών.

Αντί να διεκδικεί ρόλο-κλειδί ως πύλη της Ευρώπης προς την Ανατολή, η Ελλάδα μένει στο περιθώριο, παρατηρώντας άλλους (Ιταλία, Πολωνία, Βαλτικές χώρες, Σκανδιναβία) να διαμορφώνουν το νέο χάρτη της ανοικοδόμησης και να αποκομίζουν τα οικονομικά και πολιτικά οφέλη.

Η αλλαγή κουλτούρας και προτεραιοτήτων στη δημόσια πολιτική των διεθνών οικονομικών σχέσεων είναι απαραίτητη αν δεν θέλουμε, για ακόμη μια φορά, να βρισκόμαστε απλώς στη θέση του παρατηρητή.

Με πληροφορίες από: ebrd.com

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.