MY WAY ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μεταμορφώνεται σε έναν ανοιχτό χώρο δημιουργίας και εξερεύνησης

23 Ιουνίου, 2016 10:15 πμ

• Metamorphosis: Fireflies in the Night Take Wing -Βραδινές προβολές video art σε επιλεγμένους χώρους στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με τη συμμετοχή περισσότερων από 50 καλλιτεχνών από 29 χώρες

• Αγώνας Δρόμου SNF RUN: Τρέχοντας προς το Μέλλον – Αθλητικά δρώμενα και παιχνίδια – Χορευτικοί πειραματισμοί με την ομάδα David Dorfman Dance – Σκάκι με τον Garry Kasparov – Συναυλία Demy & Friends – Συναυλία Xylouris White

• Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο” 23 – 26 Ιουνίου 2016

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο, από τις 23 έως τις 26 Ιουνίου, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) φιλοξενεί το βραδινό πρόγραμμα video art προβολών με τον τίτλο Fireflies in the Night Take Wing, σε επιμέλεια των Barbara London, Kαλλιόπης Μηνιουδάκη και Fransesca Pietropaolo και με Καλλιτεχνικό Διευθυντή τον διεθνώς αναγνωρισμένο επιμελητή Robert Storr, Κοσμήτορα της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Yale. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια σειρά έργων από περισσότερους από 50 καλλιτέχνες από 29 χώρες, και απευθύνεται στους πολίτες της Αθήνας, της Ελλάδας και ολόκληρου του κόσμου καλωσορίζοντάς τους στο νέο πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και αστικό τοπόσημο της Αθήνας.

Μετά τo Fireflies in the Night του περασμένου καλοκαιριού –τρία βράδια αδιάκοπων προβολών βίντεο, από το σούρουπο μέχρι το χάραμα, με επιλογές από τις καλύτερες παραγωγές διεθνώς που προβλήθηκαν σε οθόνες στο Ξέφωτο του Πάρκου Σταύρος Νιάρχος– η φετινή συνέχεια, με τίτλο Fireflies in the Night Take Wing, θα αποτελείται από δέκα ξεχωριστά προγράμματα βίντεο συνδυασμένα σε ωριαίες λούπες που θα προβάλλονται σε δέκα διαφορετικά σημεία σε όλη την έκταση των κτιρίων και των εξωτερικών χώρων του Πάρκου. Επιπλέον, το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει δύο καθηλωτικά έργα της Shirin Neshat που θα γεμίσουν τον Πύργο Βιβλίων, επίκεντρο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Καθεμία από αυτές τις λούπες συναποτελείται από έργα από μια μεγάλη γκάμα διεθνών καλλιτεχνών – συμπεριλαμβανομένων και Ελλήνων που είναι ενεργοί μέσα στο κοσμοπολίτικο πλαίσιο της σύγχρονης τέχνης.

Σύμφωνα με την αντίληψη του Γάλλου μοντερνιστή ποιητή και κριτικού Charles Baudelaire για τον αστικό περιηγητή –«le flâneur» ο οποίος ανακαλύπτει τα αξιοθαύμαστα της πόλης ανάλογα με την τύχη και τη διάθεσή του– αυτό το διάσπαρτο και πολύμορφο πρόγραμμα μπορεί ο θεατής να το ανακαλύψει με όποια σειρά του ταιριάζει, ενώ οι προβολές σε απομακρυσμένα σημεία ουσιαστικά χαρτογραφούν το ΚΠΙΣΝ για τους επισκέπτες.

Πολλά από τα έργα που συμμετέχουν στο πρόγραμμα θα προβληθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έχοντας ως στόχο να αναδείξουν το κοσμοπολίτικο πλαίσιο της σύγχρονης τέχνης, και οι προβολές θα πραγματοποιηθούν καθημερινά από τις 00:00 έως τις 04:00 το πρωί, μετά από τις σκηνικές εκδηλώσεις κάθε βραδιάς. Οι θεατές καλούνται να έρθουν «όπως είναι», να χαλαρώσουν και να ακολουθήσουν την περιέργειά τους.

Η ομάδα των επιμελητών έχει επιλέξει διακεκριμένα πρόσφατα δείγματα video art τα οποία καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα από είδη, αισθητικούς κώδικες, τρόπους παραγωγής, και διαχρονικά θέματα. Τα περισσότερα έργα που παρουσιάζονται σχολιάζουν κριτικά την ανθρώπινη ύπαρξη, την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, την ιστορία και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, με ποικίλους, συχνά ποιητικούς, τρόπους αλλά και διαθέσεις που κυμαίνονται από το σκοτεινά δυσοίωνο μέχρι το χιουμοριστικό και αλέγρο έως και, ενίοτε, το ουτοπικά αισιόδοξο.

Συνυφαίνοντας θεματικά μοτίβα που υπογραμμίζουν την σύλληψη και τις μελλοντικές λειτουργίες του ΚΠΙΣΝ (όπως η μουσική, ο χορός, το αρχείο της γνώσης, το περιβάλλον, κλπ), με κριτικούς στοχασμούς πάνω σε θέματα που απηχούν τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τον κόσμο, το πρόγραμμα Fireflies in the Night Take Wing, συνδιαλέγεται με τη σημερινή πραγματικότητα ενώ καλωσορίζει στο ΚΠΙΣΝ ως δημόσιο χώρο που εστιάζει στην προώθηση της γνώσης, των τεχνών και του ίδιου του δημόσιου διαλόγου ως εορτασμό της απελευθερωτικής προοπτικής των τεχνών και του πολιτισμού.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έργα των καλλιτεχνών: Marte Aas, Shiva Ahmadi, Βασίλη Μπαλάσκα, Bahar Behbahani, Sylvie Blocher, Pauline Boudry και Renate Lorenz, Luca Buvoli, Paolo Canevari, Seoungho Cho, Μαριάννας Χριστοφίδη, Moyra Davey, Angela Detanico και Rafael Lain, Lili Reynaud-Dewar, Cheryl Donegan, Ninar Esber, Patricia Esquivias, Yang Fudong, Αικατερίνης Γεγησιάν και Fatma Çiftçi, IC-98 (Visa Suonpää και Patrik Söderlund), Μάριον Ιγγλέση, Alfredo Jaar, Ελένης Καμμά, Μιχαήλ Καρίκη, Mary Reid Kelley και Patrick Kelley, Bouchra Khalili, Basim Magdy, Ato Malinda, Τζένης Μαρκέτου, Oscar Muñoz, Luke Murphy, Shirin Neshat, Adrian Paci, Sondra Perry, Liliana Porter, Diana Fonseca Quiñones, Yvonne Rainer, Raqs Media Collective (Jeebesh Bagchi, Monica Narula, και Shuddhabrata Sengupta), Julian Rosefeldt, Tom Sachs, Έρικας Σκούρτη, Michael Smith, Λίνας Θεοδώρου, Στέφανου Τσιβόπουλου, Γιάννη Βαρελά, Erika Vogt, Hu Wei, Monika Weiss, Jane και Louise Wilson, Poka-Yio, Κατερίνας Ζαχαροπούλου, Katarina Zdjelar.

Πληροφορίες για τους επιμελητές

Ο κριτικός, επιμελητής, ακαδημαϊκός και ζωγράφος Robert Storr είναι Κοσμήτορας της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Yale από το 2006, όπου επίσης διδάσκει ζωγραφική και χαρακτική. Ο πρώτος Αμερικανός διευθυντής της Biennale της Βενετίας (2007), ο Storr έχει διατελέσει επιμελητής και επικεφαλής επιμελητής Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) από το 1990 μέχρι το 2002. Έχει διδάξει σε πολλά ιδρύματα και υπήρξε ο πρώτος Καθηγητής Σύγχρονης Τέχνης της έδρας της Rosalie Solow στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Συγγραφέας πολλών βραβευμένων καταλόγων και βιβλίων, είναι εξωτερικός συντάκτης του Art in America από το 1981 και αρθρογραφεί τακτικά σε ένα ευρύ φάσμα της σύγχρονης τέχνης ανά τον κόσμο για σημαντικές εκδόσεις, όπως οι Artforum, Parkett, Art Press, Frieze κ.λπ. Έχει δεχτεί πολλές σημαντικές διακρίσεις και βραβεία για το συγγραφικό, επιμελητικό και ζωγραφικό έργο του –με πιο πρόσφατη διάκριση το John Simon Guggenheim Memorial Foundation Award– και έχει τιμηθεί με το παράσημο Chevalier et Officier des Arts et des Lettres από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Η Barbara London είναι επιμελήτρια, σύμβουλος και συγγραφέας με έδρα τη Νέα Υόρκη και ίδρυσε τα προγράμματα των εκθέσεων βίντεο και των συλλογών του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ), όπου εργάστηκε από το 1973 έως και το 2013. Είναι πρωτοπόρος στην παρακολούθηση της ανάπτυξης των μιντιακών τεχνών από τις απαρχές τους και έχει οδηγήσει το πεδίο στην τρέχουσα θέση του ως μια εξελιγμένη μορφή έκφρασης με σημαντικές συλλογές. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στο MoMA επέβλεψε την απόκτηση περισσότερων από 500 μιντιακών έργων, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων, μονοκάναλων και μουσικών βίντεο. Τιμήθηκε με το φετινό βραβείο Eyebeam’s «Courage Award», διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Yale, είναι σύμβουλος στο Ίδρυμα Kadist και ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Έρευνας Getty στο Λος Άντζελες. Αυτή τη στιγμή ασχολείται με τη συγγραφή του βιβλίου Video: from the Portapak to the Smartphone.

Η Καλλιόπη Μηνιουδάκη είναι ιστορικός τέχνης και εργάζεται ως ανεξάρτητη ερευνήτρια, κριτικός και επιμελήτρια στη Νέα Υόρκη και την Αθήνα. Κατέχει διδακτορικό από το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών, Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και ειδικεύεται στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή μεταπολεμική τέχνη από φεμινιστική σκοπιά. Κείμενά της έχουν εμφανιστεί σε διάφορες σημαντικές εκδόσεις και καταλόγους εκθέσεων, όπως Rosalyn Drexler: Who does she think she is? (Rose Art Museum, 2016), The World Goes Pop (Tate Modern, 2015), Niki de Saint Phalle (Grand Palais, 2014), Irina Nakhova (Moscow Museum of Modern Art, 2011). Ήταν συνεργάτης επιμελήτρια της έκθεσης Seductive Subversion: Women Pop Artists, 1958-1968 (University of the Arts/Brooklyn Museum of Art, 2010) και συνεπιμελήτρια του καταλόγου. Πρόσφατα έργα της περιλαμβάνουν τον εξειδικευμένο τόμο On the Cusp of Feminism: Women Artists in Sixties (Konsthistorisk Tidskrift, 2014), την έκθεση και τον κατάλογο Carolee Schneemann: Infinity Kisses (The Merchant House, Άμστερνταμ, 2015) και τη συνεπιμέλεια του προγράμματος Fireflies in the Night (ΚΠΙΣΝ, Αθήνα, 2015).

Η ιταλικής καταγωγής ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια και κριτικός Francesca Pietropaolo ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στην μεταπολεμική ευρωπαϊκή και αμερικανική τέχνη και στην διεθνή σύγχρονη τέχνη. Κατείχε θέσεις επιμελήτριας σε ιδρύματα όπως το Κέντρο Τέχνης Walker της Μινεάπολης, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ), το Fondazione La Biennale di Venezia και πιο πρόσφατα το Fondation Louis Vuitton στο Παρίσι, όπου ήταν υπεύθυνη για τις καλλιτεχνικές παραγγελίες έργων, κυρίως της site-specific εγκατάστασης του Ellsworth Kelly για το Auditorium. Ανάμεσα στα πιο πρόσφατα έργα της ήταν συνεπιμελήτρια του προγράμματος Fireflies in the Night στο ΚΠΙΣΝ (Αθήνα, 2015), συνεπιμελήτρια της έκθεσης North by New York: New Nordic Art για το American-Scandinavian Foundation (Νέα Υόρκη, 2011), συνεπιμελήτρια της έκθεσης Wrinkles in Time/Images Unconfined για το IVAM (Βαλένθια, 2009). Ως κριτικός έχει γράψει για εκδόσεις όπως: Flash Art International, ARTnews, Art in America, The Brooklyn Rail, Αrtpress (Παρίσι), Arte e Critica (Ρώμη).

Το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων “Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο”, υπάρχει διαθέσιμο στο http://www.SNFCC.org/metamorphosis/.

Όλες οι εκδηλώσεις θα έχουν ελεύθερη είσοδο, και πραγματοποιούνται με την αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

-Ώρες λειτουργίας

Πέμπτη 23 Ιουνίου: 18:00 – 04:00

Από την Παρασκευή 24 Ιουνίου στις 18:00 έως την Κυριακή 26 Ιουνίου στις 04:00 (ξημερώματα Δευτέρας) το ΚΠΙΣΝ θα παραμείνει ανοιχτό συνεχώς.

-Η συμμετοχή σε ορισμένες εκδηλώσεις, λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων, θα γίνεται με δελτία προτεραιότητας. Αναλυτικές πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο www.SNFCC.org/metamorphosis

-Το ΚΠΙΣΝ, στο σύνολό του (κτίρια και ανοικτοί χώροι), μπορεί να φιλοξενήσει έως 32.000 επισκέπτες ανά δεδομένη στιγμή. Από αυτούς, 4.000 επισκέπτες μπορούν να φιλοξενηθούν ταυτόχρονα εντός των κτιρίων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος (ΕΒΕ) και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ), συμπεριλαμβανομένων των αιθουσών παραστάσεων, χώρων υποδοχής, του Φάρου, κλπ.

-Το ΚΠΙΣΝ αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), και περιλαμβάνει την κατασκευή και τον πλήρη εξοπλισμό των νέων κτιριακών εγκαταστάσεων για την ΕΒΕ και την ΕΛΣ, καθώς και τη δημιουργία του Πάρκου Σταύρος Νιάρχος, συνολικής έκτασης 210.000 μ². Οι εκδηλώσεις Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο θα προσφέρουν στο κοινό τη δυνατότητα μιας πρώτης γνωριμίας με το ΚΠΙΣΝ, πριν την έναρξη της λειτουργίας του από το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο στο μέλλον θα είναι υπεύθυνο, ως ιδιοκτήτης, για τη διαχείριση και λειτουργία του έργου.

Περιληπτική αναφορά στο περιεχόμενο του προγράμματος

Fireflies in the Night Take Wing, 23-26 Ιουνίου (00:00- 04:00)

Η μουσική είναι κεντρικής σημασίας στην Εθνική Λυρική Σκηνή που στεγάζεται στο ΚΠΙΣΝ και αποτελεί το θυμικό μέσο μέσω του οποίου αρκετοί καλλιτέχνες εξερευνούν διάφορα ζητήματα. Για παράδειγμα, ο Alfredo Jaar χρωματίζει την αναπαράστασή του της σκληρής ιστορίας της Αγκόλα μέχρι και τις σύγχρονες προκλήσεις της μέσα από το Muxima, ένα τραγούδι αγάπης σήμα κατατεθέν της Αγκόλα. Η Shirin Neshat δημιουργεί στιβαρές μουσικές μεταφορές για να διαχειριστεί περίπλοκα θέματα ρόλων συνδεδεμένων με το φύλο και την πολιτισμική εξουσία, τα οποία τοποθετεί μέσα στο πλαίσιο της αρχαίας μουσικής και ποίησης. Οι συνθέσεις για φωνή και πιάνο της Monika Weiss εντείνουν τη δραματουργία των οπτικών και επιτελεστικών θρηνητικών χειρονομιών με τις οποίες η καλλιτέχνις διερευνά την εμπειρία του τραύματος που συνδέεται με το φύλο και του τραύματος σε επίπεδο ατομικό και συλλογικό. Η Katarina Zdjelar χρησιμοποιεί τη λανθασμένη φωνητική μεταγραφή μιας αγγλικής ποπ επιτυχίας από δύο Σέρβους για να ασκήσει κριτική στην πολιτιστική αφομοίωση και στις πλάνες της παγκοσμιοποίησης. Επιπλέον, η φωνή ως μέσο αντίστασης διερευνάται από πολλούς καλλιτέχνες του προγράμματος, όπως η Τζένη Μαρκέτου και ο Μιχαήλ Καρίκης. Ο Seoungho Cho αναμειγνύει αναφορές στον βουδισμό και την ποπ δυτική κουλτούρα σε μια ανυψωτική παράσταση με τύμπανα. Η Liliana Porter δημιουργεί μια ιδιόρρυθμη συμφωνία με χιουμοριστικά σουρεαλιστικές πινελιές όπου κατασκευασμένες φιγούρες είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές. Οι εικαστικές βινιέτες της λειτουργούν ως αιχμηρά σχόλια πάνω στον έρωτα, την απώλεια και τις χρεοκοπημένες πολιτικές ουτοπίες.

Ο χορός, επίσης ένα νευραλγικό σημείο αναφοράς στο ΚΠΙΣΝ, είναι ένα ακόμα μοτίβο αυτού του προγράμματος. Βρίσκεται στην καρδιά του έργου πολλών καλλιτεχνών, όπως αποδεικνύει η χαμηλών τόνων υπονόμευση στην κινηματογραφημένη παράσταση της Lili Reynaud-Dewar, που κινείται ανάμεσα στο ευάλωτο και στη διεκδίκηση της προσωπικής δύναμης με σκηνικό ένα πολιτιστικό ίδρυμα. Η Yvonne Rainer στοχάζεται πάνω στο ρόλο της τέχνης σε περιόδους κρίσης και στη συνεχιζόμενη αξία που έχει για την κοινωνία το πνεύμα της αβανγκάρντ. Η Marte Aas φέρνει ξανά επί σκηνής τον αρχαίο ινδικό χορό Bharatanatyam μέσα στο πλαίσιο των συμβάσεων του μετα-αποικιοκρατικού κινηματογράφου, προκειμένου να ξεγυμνώσει την ανατολικοποίηση που ασκεί το ευρωπαϊκό βλέμμα. Σε αντίθεση, οι Pauline Boudry και Renate Lorenz, σε μια χειρονομία «queer αρχαιολογίας,» ξανασκηνοθετούν το χορό των επτά πέπλων της Alla Nazimova και την αντίδραση σε αυτόν της Rainer, προκειμένου να δείξουν πως η φιγούρα της Σαλώμης έχει εμπνεύσει διάφορες καλλιτέχνιδες, κυρίως χορεύτριες, να αντιταχτουν στον αυστηρό δυϊσμό που χαρακτηρίζει την πατριαρχική και αποικιοκρατική ιδεολογία του 20ού αιώνα.

Το αρχεία της υψηλής τέχνης και της ποπ κουλτούρας επανεξετάζονται με διαφορετικούς στόχους. Ενώ αποτίουν φόρο τιμής σε ανολοκλήρωτες ταινίες ή κλασικά αριστουργήματα του σουρεαλισμού, οι Jane και Louise Wilson μιλούν για το Ολοκαύτωμα μέσα από το διπλό πορτρέτο δύο γυναικών και ο Julian Rosefeldt κατεργάζεται ένα συναρπαστικό φεμινιστικό εγκώμιο του έρωτα και της γυναικείας σεξουαλικότητας ως ριζοσπαστικού αντίδοτου στα δεινά της σύγχρονης κοινωνίας. Ο Yang Fudong προσαρμόζει την αισθητική του ασπρόμαυρου φιλμ (noir) της δεκαετίας του ’50 στο παρόν αναζωογονώντας και ταυτόχρονα κριτικάροντας το θέλγητρο του μελοδράματος. Ο Γιάννης Βαρελάς επανεξετάζει τη σκέψη του Ζαν Ζενέ σχετικά με την τάξη, την εξουσία και τη βιαιότητα της ανθρώπινης φύσης, ενώ οι Αικατερίνη Γεγησιάν, Fatma Çiftçi και Κατερίνα Ζαχαροπούλου στρέφονται σε δημοφιλείς ταινίες και παραμύθια από πολύσημαντες φεμινιστικές και τοπικές οπτικές γωνίες.

Αρχαίοι μύθοι ή λογοτεχνικά αφηγήματα χρησιμοποιούνται τόσο ως θέματα όσο και ως υλικό σε ποικίλες προσωπικές ή αποδομητικές διερευνήσεις από καλλιτέχνες όπως οι Tom Sachs, Moyra Davey, Oscar Muñoz, Erika Vogt, Mary Reid Kelley, Basim Magdy και Ato Malinda. Οι Michael Smith, Lili Reynaud-Dewar και Cheryl Donegan υιοθετούν κριτικές θέσεις απέναντι στον καλλιτέχνη και το στούντιο. Η Patricia Esquivias χρησιμοποιεί την αφήγηση μιας ιστορίας για να εξερευνήσει με παιχνιδιάρικη διάθεση και αιχμηρότητα ξεχασμένες πτυχές της ιστορίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής και της ζωής στη Μαδρίτη κατά τη δικτατορία του Φράνκο. Η Sylvie Blocher ανακρίνει την «επίσημη» καταγραφή της ιστορίας, ενώ ο Hu Wei ρίχνει τον προβολέα πάνω στα συμπτώματα του καπιταλισμού σε ένα αιχμηρό πένθος για την απάλειψη της πολιτισμικής ταυτότητας μιας νομαδικής κοινωνίας.

Αρκετοί χρησιμοποιούν την ψηφιακή ζωγραφική για να εξερευνήσουν τις οπτικές συνήθειες του θεατή και στην περίπτωση του Luke Murphy, ή IC-98, για να συλλάβουν και να εξετάσουν το εφήμερο της ζωής. Ψηφιακά μέσα επίσης χρησιμοποιούνται από τους Angela Detanico και Rafael Lain στους ανυψωτικούς στοχασμούς τους πάνω στην τέχνη και τη ζωή, τον χρόνο και τις κοινωνικές και υλικές πλευρές της γλώσσας με γράμματα από το ελληνικό αλφάβητο. Ένας δεξιοτεχνικός συνδυασμός ψηφιακού βίντεο και κινούμενων σχεδίων χρησιμοποιείται από τον Luca Buvoli στον υπαινικτικό σχολιασμό του πάνω στα πεσόντα ηρωικά πρότυπα και τις ουτοπίες, που τον διαπερνά ένα χαρακτηριστικό μείγμα του προσωπικού και του καθολικού.

Συγκρούσεις πολιτισμικού χαρακτήρα διατρέχουν τον πλουσιοπάροχο στοχασμό της Shiva Ahmadi πάνω στους πίνακες-μινιατούρες της Μέσης Ανατολής, καθώς και τη φαινομενική αθωότητα της εύγλωττης χαρτογράφησης της τραυματικής ψυχογεωγραφίας της διαχωρισμένης Λευκωσίας από τη Μαριάννα Χριστοφίδη με το σώμα ενός παιδιού που παίζει. Η Ninar Esber εξετάζει την ηθική, τα είδη γραφής και το κύρος τους στη βασισμένη στη γλώσσα περισυλλογή της για τα δικαιώματα των γυναικών στον αραβικό κόσμο. Έντονη κριτική διάθεση απέναντι στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία βλέπουμε στην αλληγορία του Ιταλού καλλιτέχνη Paolo Canevari της Αφρικής ως γουρουνιού, καθώς και, με πολύ διαφορετικό τρόπο, στην πιο πρόσφατη αλληγορία του Έλληνα Poka-Yio της Ευρώπης ως ηφαίστειου – η δεύτερη ως ανταπόκριση στους τρέχοντες κλυδωνισμούς της ευρωπαϊκής συνοχής. Η κρίση στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη διαφορετικά διέπουν την πρόσληψη της αυστηρής εικαστικής ομορφιάς της άδειας αίθουσας συνεδριάσεων της Ελληνικής Βουλής όπως καταγράφηκε από το φακό του Στέφανου Τσιβόπουλου ανάμεσα στις δύο εκλογές που άφησαν την Ελλάδα χωρίς κυβέρνηση και υπό την απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη το 2012, αλλά και την ευρύτερη αμφισβήτηση από τον Βασίλη Μπαλάσκα του μύθου του Παρθενώνα. Οι απελπιστικές καθημερινές συνέπειες της οικονομικής και προσφυγικής κρίσης επίσης στοιχειώνουν την ντοκιμαντερίστικη επίκληση της Λίνας Θεοδώρου και την ποιητική της Μάριον Ιγγλέση, της σωματικής γλώσσας της παραφροσύνης και του σοκ αντίστοιχα όπως φανερώνονται από τις πρόσφατες λήψεις Αθηναίων στο κέντρο της πόλης τους από τη Θεοδώρου και από τον άηχο χορό θανάτου ποτηριών που πέφτουν και σπάζουν της Ιγγλέση. Παρ’ όλα αυτά, ο Μιχαήλ Καρίκης εκθέτει την ανεργία και τον εκτοπισμό ως συμπτώματα της μετα-εκβιομηχάνισης, επενδύοντας ελπίδα στη συλλογικότητα, τη ριζοσπαστική σκέψη και την παιδική ηλικία, μέσω μιας επικής και μαζί λυρικής «κατάληψης» μιας έρημης πια βιομηχανικής περιοχής από μια ομάδα παιδιών, με χορωδιακές απομιμήσεις των μηχανικών και υπόγειων ήχων της και αναγνώσματα για την πολιτική του έρωτα, το παιχνίδι και το γέλιο.

Ο εκτοπισμός είναι επίσης στο επίκεντρο της καθηλωτικής ημι-αυτοβιογραφικής διερεύνησης από τον Bahar Behbahani της πολιτισμικής ταυτότητας, της μνήμης και της απώλειας· της λακωνικής δραματοποίησης από τον Adrian Paci της εμπειρίας της παράνομης εξόδου και αποπομπής· στο φως που ρίχνει η Τζένη Μαρκέτου στη ζωή των παιδιών στα στρατόπεδα Sahrawi προσφύγων· και στην επινοημένη συζήτηση μέσω της οποίας ο Bouchra Khalili εξερευνά την ιστορία. Η συζήτησή του μέσα στον κήπο απελευθερώνει την ελπίδα, όπως συμβαίνει και με την «κατάληψη» στον Μιχαήλ Καρίκη και τη μεταμόρφωση του μέλλοντος από τη νέα γενιά. Η Ελένη Καμμά επίσης προτάσσει την ελπίδα για μια πραγματική συμμετοχική δημοκρατία και για το ρόλο της τέχνης στο να επιτευχθεί. Αν και θρηνεί την παρακμή της παράδοσης του Καραγκιόζη, το έργο της συνδέει υπαινικτικά την ελευθερία του λόγου (παρρησία) που χαρακτηρίζει αυτή την κεντρική φιγούρα του Θεάτρου Σκιών της Μέσης Ανατολής ως εκφραστή των προβλημάτων, επιθυμιών και της πολιτικής κριτικής του λαού, με τη δημιουργικότητα και τη διαμαρτυρία των καταληψιών του πάρκου Gezi.

Τέλος, η λαχτάρα και η αγάπη εξετάζονται ποιητικά από την Diana Fonseca Quiñones, περιπλέκονται στο γλωσσικό παιχνίδι των Raqs Media Collective και επικαιροποιούνται στο ημερολογιακό ντοκιμαντέρ της φεμινίστριας Έρικας Σκούρτη για μια σχέση διαμεσολαβημένη από το iPhone και τα web apps.

• Ημέρα 1^η: Αγώνας Δρόμου SNF RUN: Τρέχοντας προς το Μέλλον – Αθλητικά δρώμενα και παιχνίδια – Χορευτικοί πειραματισμοί με την ομάδα David Dorfman Dance – Σκάκι με τον Garry Kasparov – Συναυλία Demy & Friends – Συναυλία Xylouris White

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) ανοίγει και φέτος τις πόρτες του στο κοινό, για ένα τετραήμερο εκδηλώσεων, με ελεύθερη είσοδο, που φέρουν τον συμβολικό τίτλο Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο.

Από σήμερα 23 Ιουνίου έως τις 26 Ιουνίου το ΚΠΙΣΝ μετουσιώνεται σε έναν ζωντανό τόπο ιδεών, εξερεύνησης και αλληλεπίδρασης, μέσα από ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα πολιτιστικών, αθλητικών και εκπαιδευτικών δράσεων για όλες τις ηλικίες.

Παράλληλα, οι επισκέπτες θα έχουν για πρώτη φορά την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, όπως επίσης και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος σε ολόκληρη την έκτασή του.

Την Πέμπτη 23 Ιουνίου, οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν αγώνα δρόμου, παραδοσιακά παιχνίδια, αθλητικές δραστηριότητες, παραολυμπιακά αθλήματα, μουσικοχορευτικές δραστηριότητες και τις συναυλίες Demy & Friends και Xylouris White.

Αναλυτικά το πρόγραμμα της ημέρας:

Παραδοσιακά Παιχνίδια