Με ευρωπαϊκά λεφτά χτίσαμε μια εικόνα, αλλά δεν φτιάξαμε οικονομία

Τα λεφτά φεύγουν, τα προβλήματα μένουν – Κακά τα ψέματα, η μόνη “δεξαμενή” που μένει ανοιχτή είναι η τσέπη μας

 
Το  αιχμηρό άρθρο  του  Γιώργου Κράλογλου στο capital.gr δημιουργεί  προβληματισμό για ευρύτερη σκέψη, χωρίς μηδενισμό και ισοπέδωση, αλλά με τον πραγματισμό που ανοίγει το μυαλό όλων.

Η Ελλάδα μετράει ανάποδα τις κρίσιμες ημερομηνίες -σταθμούς, για να καταλήξει στην αγωνία του μετά. Και ο Κράλογλου τις μέτρησε, όπως κάθε σώφρον πολίτης. Ούτε 400 μέρες δεν απομένουν από το Ταμείο Ανάκαμψης. Το 2026, τέτοιες μέρες, θα έχει ήδη φύγει, κουνώντας μας το μαντήλι. Και εμείς; Θα ξαναψάχνουμε για λεφτά – που δεν υπάρχουν. Γιατί, κακά τα ψέματα, η μόνη “δεξαμενή” που μένει ανοιχτή είναι η τσέπη μας. Οι φόροι μας. Αυτοί που με μασκαρεμένη γενναιοδωρία επιστρέφουν ως επιδόματα, μια πολιτική συντήρησης φτώχειας, κακής ώρας και ψευτοσοσιαλισμού.

Και όμως, αντί να μιλάμε για μια νέα σελίδα στην οικονομία, εμείς συνεχίζουμε να ακούμε τα ίδια: παραγωγικός πλούτος, βιομηχανία, αγροτική ανάπτυξη, κτηνοτροφία. Όλα σε θεωρητικό επίπεδο, σαν προεκλογικά φυλλάδια που ξεχάστηκαν σε ένα συρτάρι. Γιατί αν βγεις έξω, στην πραγματική αγορά, το μόνο που συναντάς είναι παγωμένα επενδυτικά σχέδια, επαγγελματίες να φορολογούνται λες και είναι “κορπορασιόν” και νέους που μετράνε εισιτήρια εξωτερικού αντί για νέες ευκαιρίες.

Δεν φταίει κανείς; Φταίει το πολιτικό μας σχέδιο. Ο παλαιοκομματισμός, η κονσέρβα συνθημάτων που παίζεται ξανά και ξανά με διαφορετικό σπικάζ. Δέκα χρόνια λόγια. Από την “δίκαιη ανάπτυξη” της Αριστεράς, στον “εκσυγχρονισμό” της Δεξιάς, με γαρνιτούρα “καινοτομίας” και “ανταγωνιστικότητας”. Αλλά η πραγματικότητα είναι πεισματάρα: η οικονομία μας δεν αλλάζει με PowerPoint.

Και ναι, ήμασταν πρώτοι στην απορρόφηση πόρων. Ξεπεράσαμε και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μπράβο μας. Το ερώτημα είναι: απορροφήσαμε χρήματα ή απορροφήσαμε την ίδια την ευκαιρία να αλλάξουμε το μοντέλο ανάπτυξης; Γιατί οι δείκτες παραγωγικότητας, οι θέσεις εργασίας, η συγκράτηση του brain drain, εκεί είναι που μετριέται η επιτυχία. Κι εκεί η εικόνα είναι αποκαρδιωτική.

Η αλήθεια είναι ότι χωρίς το Ταμείο Ανάκαμψης, δεν έχουμε άλλο αφήγημα. Ούτε στις υποδομές, ούτε στις επενδύσεις, ούτε καν στο “αιώνιο” ενεργειακό μας όνειρο: αέριο, πετρέλαιο, κόμβοι και αγωγοί. Είκοσι χρόνια φαντασιώσεις, που σβήνουν κάθε φορά μόλις αλλάξει η ατζέντα.

Και κάπως έτσι, η Ελλάδα του 2026 κινδυνεύει να ξαναβρεθεί στην ίδια παγίδα: με ευρωπαϊκά λεφτά χτίσαμε μια εικόνα, αλλά δεν φτιάξαμε οικονομία. Και όταν τα λεφτά φύγουν, η εικόνα θα ξεθωριάσει. Τα προβλήματα όμως θα μείνουν εδώ.

Ο Κράλογλου δίνει τροφή για σκέψη. Μπορούμε να επιλέξουμε να σκεφθούμε σοβαρά ή να ενημερωνόμαστε  (και ψηφίζουμε) με τίτλους εύπεπτων, ανέφελων,  πληρωμένης ευοχίας πλασματικών ειδήσεων  ή να αποκοιμιόμαστε με παραμυθάκια ή να πεινάσουμε με τα αποφάγια και τον σανό με πανάκριβο περιτύλιγμα προπαγάνδας πληρωμένης ψεύτικης αλήθειας από κρατικό χρήμα (και των φορολογουμένων πολιτών και επιχειρήσεων βεβαίως, έτσι κ.Μητσοτάκη;);

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.