Διάσκεψη για τη Λιβύη: Οι δυνάμεις αποφασίζουν για την επόμενη μέρα και η Αθήνα απούσα

 Η μη πρόσκληση ή η μη εξασφάλιση συμμετοχής της Ελλάδας σε ένα τόσο κρίσιμο φόρουμ εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την αποτελεσματικότητα της ελληνικής διπλωματίας

 
Η σταθερότητα στη Λιβύη, χωρίς την ακύρωση του παράνομου μνημονίου, αποτελεί μια επισφαλή εξέλιξη για την Ελλάδα, και η διαμόρφωση αυτής της σταθερότητας χωρίς την ελληνική συμμετοχή είναι μια στρατηγική ήττα

 
Σε μια κρίσιμη συνάντηση υψηλόβαθμων αξιωματούχων που συγκάλεσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, οι βασικοί διεθνείς και περιφερειακοί παίκτες χάραξαν την πορεία για την οικονομική και πολιτική σταθεροποίηση της Λιβύης. Ωστόσο, από τη συνάντηση αυτή, όπου αποφασίστηκε το μέλλον μιας χώρας-κλειδί για τη σταθερότητα της Μεσογείου, η Ελλάδα, ένας άμεσα ενδιαφερόμενος γείτονας, ήταν εκκωφαντικά απούσα. Η απουσία αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη στρατηγική της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και τον ρόλο της χώρας στις περιφερειακές εξελίξεις.

 
Οι κεντρικοί άξονες της συνάντησης: Οικονομία και ασφάλεια

Η δήλωση της αμερικανικής προεδρίας της συνάντησης (μέσω επίσημης ανακοίνωσης του State Department), στην οποία συμμετείχαν η Αίγυπτος, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ηνωμένο Βασίλειο, έθεσε ως ακρογωνιαίο λίθο για την ενοποίηση και την ασφάλεια της Λιβύης τη δημιουργία ισχυρών οικονομικών θεμελίων.

• Θωράκιση Οικονομικών Θεσμών: Οι συμμετέχοντες συμφώνησαν στην ανάγκη συλλογικής δράσης για την ενίσχυση ανεξάρτητων, τεχνοκρατικών θεσμών, όπως η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (National Oil Corporation), η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης και το Ελεγκτικό Συνέδριο (Audit Bureau). Στόχος είναι η προώθηση της οικονομικής σταθερότητας και η δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για επενδύσεις, διασφαλίζοντας παράλληλα τους πόρους της χώρας προς όφελος του λαού της.
• Ενοποίηση των Δυνάμεων Ασφαλείας: Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ενοποίηση των δυνάμεων ασφαλείας μεταξύ της ανατολικής και της δυτικής Λιβύης. Οι συμμετέχοντες εξήραν την υποστήριξή τους στην τροποποίηση του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ το 2025, μια κίνηση που επέτρεψε τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση μέσω κοινών εκπαιδεύσεων και τεχνικής βοήθειας. Η ενοποίηση αυτή θεωρείται κρίσιμη για την ικανότητα της Λιβύης να εγγυηθεί τη δική της ασφάλεια και να συμβάλει στη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής.
• Πολιτικός Οδικός Χάρτης: Επιβεβαιώθηκε η ισχυρή υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας στον πολιτικό οδικό χάρτη της αποστολής του ΟΗΕ (UNSMIL) και στις προσπάθειες της Ειδικής Αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα (SRSG), Hanna Tetteh, για την επίτευξη συναίνεσης μεταξύ των λιβυκών πλευρών. Η ενοποίηση των πολιτικών θεσμών αναγνωρίστηκε ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ευημερία, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και την αντιμετώπιση απειλών όπως η παράνομη μετανάστευση και η διακίνηση όπλων.

 
Η απουσία της Ελλάδας και οι ευθύνες της Αθήνας

Η λίστα των συμμετεχόντων από μόνη της αποκαλύπτει ένα περίπλοκο γεωπολιτικό παιχνίδι. Η παρουσία της Τουρκίας, της Αιγύπτου και των ΗΑΕ —χωρών με άμεσα και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα και στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη— στο ίδιο τραπέζι, καθιστά την απουσία της Ελλάδας ακόμη πιο ηχηρή. Η Ελλάδα, ως άμεσος θαλάσσιος γείτονας και χώρα με ζωτικά συμφέροντα που επηρεάζονται από το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, θα έπρεπε να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής της συζήτησης.

Η μη πρόσκληση ή η μη εξασφάλιση συμμετοχής της Ελλάδας σε ένα τόσο κρίσιμο φόρουμ εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την αποτελεσματικότητα της ελληνικής διπλωματίας. Ενώ η Αθήνα έχει επανειλημμένα καταγγείλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως παράνομο και έχει επιδιώξει την ακύρωσή του, η απουσία της από τον πυρήνα των διαβουλεύσεων υποδηλώνει ότι οι αποφάσεις που διαμορφώνουν το μέλλον της Λιβύης —και κατ’ επέκταση επηρεάζουν την ελληνική ΑΟΖ— λαμβάνονται ερήμην της.

Η παρουσία της Τουρκίας, η οποία στηρίζει την κυβέρνηση της Τρίπολης και αποτελεί τον εγγυητή της συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες, καθιστά την ελληνική παρουσία απαραίτητη για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Η απουσία αυτή μπορεί να ερμηνευθεί είτε ως διπλωματική αποτυχία της Αθήνας να πείσει για τον κρίσιμο ρόλο της είτε ως μια στρατηγική επιλογή των διοργανωτών να αποφύγουν την άμεση σύγκρουση για το ζήτημα του μνημονίου, προκειμένου να εστιάσουν σε θέματα οικονομίας και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η Ελλάδα βρίσκεται εκτός του πλαισίου όπου διαμορφώνονται οι εξελίξεις.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρότι έχει κάνει κινήσεις προσέγγισης με τη Λιβύη, όπως η επαναλειτουργία της πρεσβείας στην Τρίπολη και η έναρξη συνομιλιών για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, φαίνεται να μην έχει καταφέρει να μεταφράσει αυτές τις κινήσεις σε ουσιαστική συμμετοχή στα διεθνή φόρα αποφάσεων. Αυτό αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε δυνάμεις όπως η Τουρκία να εδραιώνουν την επιρροή τους και να προωθούν συμφέροντα που είναι ευθέως ανταγωνιστικά προς τα ελληνικά. Η σταθερότητα στη Λιβύη, χωρίς την ακύρωση του παράνομου μνημονίου, αποτελεί μια επισφαλή εξέλιξη για την Ελλάδα, και η διαμόρφωση αυτής της σταθερότητας χωρίς την ελληνική συμμετοχή είναι μια στρατηγική ήττα.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.