Η Ελλάδα ενεργειακός κόμβος — Οι ΗΠΑ στρατηγικός εγγυητής της ασφάλειάς της: Ώρα για ρεαλιστικά ανταλλάγματα

Μια ώριμη στιγμή για την Αθήνα να μετατρέψει τη γεωπολιτική της αξία σε απτά οφέλη ασφάλειας και σταθερότητας.

 
Η ενεργειακή αναβάθμιση της Ελλάδας μέσα από το σχήμα 3+1 και ο ρόλος της ως πύλης εισόδου για το αμερικανικό LNG στην Ευρώπη δημιουργούν για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες σχέση στρατηγικής αλληλεξάρτησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το ερώτημα που αναδύεται πλέον είναι ποιο θα είναι το αντίστοιχο πολιτικο-διπλωματικό ισοζύγιο αυτής της συνεργασίας.

Στον δημόσιο διάλογο, συχνά προβάλλεται ως «αντάλλαγμα» η άρση του τουρκικού casus belli — μια λογική που, αν και επιφανειακά ελκυστική, παραμένει ημίμετρο. Η Άγκυρα θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να το επαναφέρει, ιδίως αν θεωρήσει ότι έχει εκ νέου διαπραγματευτική ισχύ.
Αυτό σημαίνει πως μια τέτοια «παραχώρηση» δεν θα είχε διαρκές στρατηγικό βάθος, αλλά θα εξαρτιόταν από την εκάστοτε πολιτική συγκυρία.

Αντίθετα, μια ρεαλιστική και μακροπρόθεσμα σταθεροποιητική στρατηγική θα όφειλε να εστιάσει σε δύο σαφείς, θεσμικά κατοχυρωμένες απαιτήσεις από την Ουάσιγκτον:

 
1.Εγγύηση ασφαλείας από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες

Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να επιδιώξει μια διμερή ρήτρα εγγύησης, που θα ορίζει ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά της Ελλάδας συνιστά επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όχι μέσω του ΝΑΤΟ, όπου τηρούνται «ισορροπίες» ανάμεσα σε συμμάχους, αλλά με ρητή διμερή πολιτικοστρατιωτική δέσμευση.

Η θέση της Σούδας στην Κρήτη, καθώς και η γενικότερη παρουσία των ΗΠΑ σε κρίσιμες ελληνικές βάσεις, προσφέρουν το επιχειρησιακό υπόβαθρο για μια τέτοια εγγύηση.
Η Ελλάδα δεν είναι απλώς φιλοξενούσα δύναμη — είναι κόμβος ασφάλειας και ενεργειακής διέλευσης, άρα θεμελιώδης κρίκος στην αλυσίδα σταθερότητας που επιδιώκει η Ουάσιγκτον στην Ανατολική Μεσόγειο.

 
2.Οριστική αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο

Η δεύτερη προϋπόθεση αφορά τη συνολική αναθεώρηση του Κυπριακού μέσα σε νέο στρατηγικό πλαίσιο.
Η παραμονή κατοχικών δυνάμεων στο νησί συντηρεί μια μόνιμη ανισορροπία και παραμένει εστία αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως ηγετική δύναμη του σχήματος 3+1, μπορούν να αναλάβουν ρόλο (μοναδικού και αποκλειστικού) επιβλέποντος εγγυητή σε μια σταδιακή και διεθνώς κατοχυρωμένη διαδικασία αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων.

Μια τέτοια εξέλιξη θα προσέδιδε ουσιαστικό περιεχόμενο στην αμερικανική “εγγύηση σταθερότητας” και θα αναβάθμιζε συνολικά τον ρόλο της Κύπρου και της Ελλάδας ως αξιόπιστων πυλώνων της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.

 
Από την ενεργειακή «πύλη» στην πολιτική ασπίδα

Οι πρόσφατες εξελίξεις — από τη φιλοξενία του 3+1 στην Αθήνα έως τη διαρκή αμερικανική επέκταση στο LNG και τους υδρογονάνθρακες — υποδηλώνουν ότι η Ουάσιγκτον βλέπει την Ελλάδα όχι μόνο ως οικονομικό διάδρομο, αλλά και ως πολιτικοστρατηγικό σημείο ισορροπίας.
Αυτό καθιστά τη χώρα ικανή να διατυπώσει συγκεκριμένα αιτήματα με ρεαλιστικό αντίκρισμα.

Η εγγύηση ασφαλείας και η αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων αποτελούν δύο συνδεδεμένες προϋποθέσεις μιας νέας περιφερειακής διευθέτησης — όχι αιτήματα υπερβολικά, αλλά ανταλλάγματα αναλογικά με τη συμβολή της Ελλάδας και της Κύπρου στη δυτική ενεργειακή και γεωπολιτική αρχιτεκτονική.

 
Από τη “συμμετοχή” στη “διαμόρφωση”

Η Ελλάδα έχει πάψει να είναι απλός παρατηρητής των εξελίξεων.
Η συμμετοχή της στα ενεργειακά σχήματα της Ανατολικής Μεσογείου, η παρουσία της Σούδας και η στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ της δίνουν το δικαίωμα — και την υποχρέωση — να θέτει όρους.
Η διπλωματία δεν ασκείται με ευχές ή ευφορία, αλλά με ρεαλισμό, συνέπεια και σαφή ανταλλάγματα.

Το στοίχημα της επόμενης περιόδου είναι να μετατραπεί η ενεργειακή συνεργασία σε θεσμική εγγύηση ασφάλειας —και η πύλη του αμερικανικού LNG σε ασπίδα εθνικής κυριαρχίας και περιφερειακής σταθερότητας.

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.