Η Ελλάδα οφείλει να γίνει το άθροισμα των δυνατοτήτων της, όχι το υπόλοιπο των πολιτικών της

Πάνος Τσακιρίδης

 
Ποιο αφήγημα, ποια Ελλάδα, με ποιους;

Τρεις ειδήσεις, μία πραγματικότητα. Η αναβάθμιση της Ελλάδας σε BBB από τη Fitch στις 14/11 παρουσιάστηκε ως ιστορικό άλμα. Όμως, στην ουσία, η χώρα βρισκόταν ήδη στην ίδια βαθμίδα από S&P, DBRS και Scope. Άρα μιλάμε περισσότερο για μια τυπική επιβεβαίωση παρά για μια ουσιαστική μετατόπιση στο διεθνές τοπίο.

Γιατί; Διότι το χρέος παραμένει ιλιγγιώδες – 404 δισ. ευρώ, με το ΑΕΠ να παλεύει γύρω στα 250 δισ.. Και αν υπάρχει ένας πραγματικός λόγος που η Ελλάδα δείχνει πιο «σταθερή», αυτός είναι απλός: οι τράπεζες. Το τραπεζικό σύστημα, μετά από δεκαπέντε χρόνια εξυγίανσης, αποτελεί πλέον τον κύριο άξονα σταθερότητας της οικονομίας. Οι οίκοι το βλέπουν, το τιμολογούν, το αξιολογούν. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς: η αξία των αξιολογήσεων έχει αποδυναμωθεί από τότε που η ΕΚΤ επισκίασε τη μεθοδολογία τους με ένα τσουνάμι ποσοτικής χαλάρωσης.

Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη· η πολιτική διαχείριση, όχι τόσο.

 
Οι υπουργικές δηλώσεις και το αφήγημα του τίποτα

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης δηλώνει ότι «η Ελλάδα αλλάζει επίπεδο».
Ο Νίκος Παπαθανάσης βλέπει διεθνή αναγνώριση της κυβερνητικής πολιτικής.

Αν τις διαβάσει κανείς σαν οικονομολόγος, παγώνει.
Αν τις διαβάσει σαν πολίτης, προβληματίζεται.
Αν τις διαβάσει ως άνθρωπος που απαιτεί σοβαρότητα, γελά πικρά.

Διότι οι δηλώσεις αυτές είναι επιφανειακές, σχεδόν πρόχειρες. Δεν παράγουν πολιτική, παράγουν προπαγάνδα. Δεν ανοίγουν συζήτηση για το μέλλον, αναπαράγουν τη ρητορική της στιγμής. Φαίνεται ξεκάθαρα η ατολμία και ο εγκλωβισμός μιας οικονομικής πολιτικής που λειτουργεί μόνο επικοινωνιακά, όχι στρατηγικά.

 
Το πραγματικό ερώτημα: Τι χώρα θέλουμε να είμαστε;

Κανένα αφήγημα δεν στέκει εάν δεν συνοδεύεται από μια απάντηση στο πιο κρίσιμο ερώτημα: Τι παράγει αυτή η χώρα;

Και κυρίως: Τι θέλει να παράγει; Ποιο μοντέλο επιδιώκει στη νέα εποχή;

Γιατί η Ελλάδα του 21ου αιώνα βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες επιλογές:

  1. Χώρα της μεσογειακής διατροφής;

Να γίνει διεθνές brand. Με προϊόντα, επενδύσεις, επικοινωνία, στρατηγική εξωστρέφειας.
Όχι απλώς ελαιόλαδο σε πλαστικές συσκευασίες.

  1. Χώρα πολιτισμού;

Να αξιοποιήσει σύμβολα, μνημεία, ιστορία και να τα μετατρέψει σε soft power, σε οικονομία, σε brand identity.
Δεν αρκεί να έχουμε Παρθενώνα. Χρειάζεται να τον χρησιμοποιήσουμε ως στρατηγικό πλεονέκτημα.

  1. Χώρα τεχνολογίας;

Μπορούμε να το διεκδικήσουμε;
Στην Ινδία παράγονται εκατομμύρια φθηνοί τεχνολογικοί εργάτες.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει Ινδία· μπορεί όμως να γίνει ποιοτική μικρή δύναμη tech και deep tech. Με εστίαση, όχι με ευχολόγια.

  1. Χώρα αμυντικής βιομηχανίας;

Με συνεργασίες με ΗΠΑ και Ισραήλ. Με ανασυγκρότηση. Με τεχνολογία.
Όχι με παλιά εργοστάσια που σκουριάζουν.

  1. Χώρα πράσινης ανάπτυξης;

Με στρατηγική αξιοποίηση ήλιου, αέρα, θάλασσας.
Όχι απλώς επιδοτούμενες ανεμογεννήτριες.

Αυτά είναι στρατηγικά διλήμματα —όχι hashtags κυβερνητικής επικοινωνίας.

 
Ποιος θα σχεδιάσει το μοντέλο; Ποιος θα πείσει τους πολίτες;

Η αλήθεια είναι πικρή:
Δεν υπάρχει σήμερα πολιτική ηγεσία που να μπορεί να σχεδιάσει και να εφαρμόσει ένα μοντέλο 20ετίας.

  • Ο Πιερρακάκης και ο Παπαθανάσης είναι ανέκδοτο.
  • Ο Μητσοτάκης δοκιμάστηκε και απέτυχε.
  • Τα σοσιαλιστικά αφηγήματα είναι κουρασμένα και άνευ περιεχομένου.
  • Η αριστερή ρητορική ζει σε άλλο πλανήτη.
  • Ο «ελληνικός καπιταλισμός» είναι σύνθημα χωρίς παραγωγική βάση. Τι να καπιταλιστικοποιήσεις όταν δεν παράγεις σχεδόν τίποτα;

Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας είναι ότι δεν έχει αφήγημα γιατί δεν έχει σχέδιο.
Και δεν έχει σχέδιο γιατί κανείς δεν ξέρει —ή δεν τολμά— να το γράψει.

 
Και όμως: η Ελλάδα της δημιουργίας υπάρχει

Πίσω από την πολιτική φλυαρία, υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα:

  • των φιλότιμων εργαζομένων,
  • των εξαιρετικών επιστημόνων,
  • των υγιών επιχειρηματιών,
  • των νέων ταλέντων,
  • των ικανών στελεχών της ιδιωτικής οικονομίας,
  • των ανθρώπων που παράγουν σιωπηλά.

Αυτοί πρέπει να μπουν στο κέντρο του νέου αφηγήματος.
Όχι οι υπουργοί των φτηνών δηλώσεων.

Η Ελλάδα οφείλει να γίνει το άθροισμα των δυνατοτήτων της, όχι το υπόλοιπο των πολιτικών της.

Και το εθνικό στοίχημα είναι ένα:
Μια πανστρατιά παραγωγικής Ελλάδας, με σχέδιο, νόημα και στόχο που να ξεπερνά κόμματα και πρόσωπα.

Γιατί το αφήγημα της χώρας δεν γράφεται στα δελτία Τύπου.
Γράφεται στην πραγματικότητα της οικονομίας.
Και κυρίως, γράφεται από εκείνους που μπορούν —και θέλουν— να δημιουργήσουν.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.

Κατηγορία

Σχετικά Άρθρα