Εσύ τυφλώνεις τον ήλιο

Η δική σου ματιά κάνει τον ουρανό γαλάζιο, την κούραση παιχνίδι, την αγωνία δημιουργία.

Τα δικά σου αμέτρητα χιλιόμετρα καθημερινά, είναι περιπέτεια, ακατάλληλη για τυπικούς ολυμπιονίκες.

Ο δικός σου μαραθώνιος δεν έχει τέρμα. Έχει κορυφή.

Δεν είναι σε χλοοτάπητα πολυτελείας. Έχει λακκούβες και γκρεμούς.

Δεν έχεις δάνειες δυνάμεις και προωθητικές ευκολίες. Έχεις τα δικά σου κότσια.

Μπροστά στον ίλιγγο της προσπάθειάς σου πολλοί βολεμένοι στριμώχνονται στο ασανσέρ. Κουρνιάζουν στον κλιματισμό της επιδότησης.

Η δική σου ματιά, χαιρετίζει τον ήλιο κάθε μέρα, Εσύ τυφλώνεις τον ήλιο, παίζεις και χαίρεσαι παιδί δημιουργός, παίζεις και δεν καίγεται, πεθαίνεις και ξαναγεννιέσαι μόνος. Χωρίς καμένες σκέψεις, χωρίς ανούσια σχέδια. Ξέρεις. Γιατί είσαι ηγέτης της ζωής. Ξέρεις, ότι Εσύ και η καθημερινή παρουσία σου, από όπου και αν είσαι, μπορεί και κάνει την διαφορά, στον χυλό των φοβισμένων.

Εσύ. Στην έρημο όαση πάθους.

Εσύ. Καμίνι δημιουργίας. Χαμίνι της ιερής δημιουργίας.

Εσύ, ο ξεχωριστός ηγέτης της καθημερινότητας, εσύ που έχεις το θάρρος να πεθαίνεις και να ξαναγεννιέσαι κάθε μέρα, απαλλαγμένος από τις αρρώστιες της ανήμπορης ιδεολογίας-ελεημοσύνης των μετρίων.

Εσύ, που έχεις πατήσει στα δικά σου πόδια για να ξανασηκωθείς, Εσύ ξέρεις και Εσύ θα βγεις νικητής από την σαπίλα της κρίσης-χωρίς φιλόξενα δεκανίκια.

Π.Τσακιρίδης