Η νεο-οθωμανική φιλοδοξία, η ελληνική περίμετρος και το νέο γεωπολιτικό ρήγμα
Η ανάλυση των «αυτοκρατορικών αυταπατών» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Αφορά άμεσα την Ελλάδα, καθώς το χάσμα ανάμεσα στις τουρκικές φιλοδοξίες και στις πραγματικές της δυνατότητες παράγει γεωπολιτική αστάθεια που διαχέεται στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο.
Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος: η προβολή ισχύος ως υποκατάστατο στρατηγικής
Η τουρκική πολιτική στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο εντάσσεται πλήρως στη λογική της Pax Turkica: όχι ως αποτέλεσμα θεσμικής ισχύος, αλλά ως συνεχής πίεση, αμφισβήτηση και τετελεσμένα χαμηλής έντασης.
Η εργαλειοποίηση:
- των «γκρίζων ζωνών»
- του τουρκολιβυκού μνημονίου
- της ρητορικής περί «Γαλάζιας Πατρίδας»
δεν συνιστά συνεκτικό σχέδιο περιφερειακής ηγεμονίας· συνιστά μέθοδο διαρκούς αποσταθεροποίησης, η οποία καλύπτει το στρατηγικό κενό της Άγκυρας και μεταφέρει το βάρος της εσωτερικής της φθοράς προς τα έξω.
Κύπρος: το δομικό αγκάθι της τουρκικής αφήγησης
Η Κύπρος παραμένει το πιο «ανοικτό μέτωπο» της τουρκικής νεο-οθωμανικής αφήγησης.
Η εμμονή στη λύση δύο κρατών και η στρατιωτική παγίωση του ψευδοκράτους δεν είναι απλώς εθνικισμός· είναι δομική παραδοχή αδυναμίας.
Μια Τουρκία που φιλοδοξεί να ηγηθεί της περιοχής:
- δεν μπορεί να εμφανίζεται ως δύναμη κατοχής
- δεν μπορεί να αγνοεί το διεθνές δίκαιο επιλεκτικά
- δεν μπορεί να απαιτεί ρόλο σταθεροποιητή, ενώ διατηρεί άλυτη μια εισβολή του 1974
Αυτό το παράδοξο υπονομεύει την αξιοπιστία της Άγκυρας σε Ευρώπη, Ισραήλ και αραβικό κόσμο.
Ισραήλ – Ανατολική Μεσόγειος – Αφρική: η νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική
Η εμβάθυνση των σχέσεων Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου και η ισραηλινή στροφή προς τον άξονα Ανατολική Μεσόγειος–Ερυθρά Θάλασσα–Ανατολική Αφρική δημιουργούν ένα νέο γεωπολιτικό τόξο, το οποίο ανταγωνίζεται ευθέως την τουρκική προβολή ισχύος.
Η συζήτηση –και σε ορισμένους κύκλους η προώθηση– της αναγνώρισης της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ λειτουργεί ως:
- μήνυμα αποδοχής de facto κρατικών οντοτήτων
- εργαλείο ελέγχου θαλάσσιων διαδρόμων
- και έμμεση απάντηση στην τουρκική διείσδυση στην Αφρική και στο Κέρας της Αφρικής
Για την Άγκυρα, αυτό αποτελεί στρατηγικό εφιάλτη: ένα Ισραήλ που επεκτείνει το αποτύπωμά του νότια και δυτικά, σε συνδυασμό με μια Ελλάδα που παύει να είναι «παθητικό σύνορο».
Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει μια πανίσχυρη αυτοκρατορική Τουρκία.
Αντιμετωπίζει μια φιλόδοξη αλλά θεσμικά εύθραυστη δύναμη, η οποία επιλέγει την ένταση ως υποκατάστατο στρατηγικού βάθους.
Αυτό δεν μειώνει τον κίνδυνο.
Αντιθέτως, τον καθιστά πιο απρόβλεπτο.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
