Αντισταθείτε

Είτε είμαστε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και έχουν λόγο στην κυβέρνησή τους, είτε είμαστε μια κοινωνία όπου οι ελίτ έχουν το δικαίωμα να κυβερνούν και να συγκεντρώνουν πλούτο, καθώς είναι απλώς καλύτερες από όλους τους άλλους. Αυτή τη στιγμή, θα υποστήριζα ότι το 1% προστατεύεται από τον νόμο αλλά δεν δεσμεύεται από αυτόν, και το κατώτερο 99% δεσμεύεται από τον νόμο αλλά δεν προστατεύεται από αυτόν.

 
Το άρθρο “Resist” του Scott Galloway (profgalloway.com) αποτελεί μια βαθιά αναλυτική εξέταση της τρέχουσας πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιώντας ως πλαίσιο αναφοράς κρίσιμες περιόδους της αμερικανικής ιστορίας, όπως η δεκαετία του 1850 και η Χρυσή Εποχή (Gilded Age), καθώς και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Galloway, με μια αυτοχαρακτηριζόμενη “καταστροφική” οπτική², επιδιώκει να αναδείξει τις επαναλαμβανόμενες τάσεις στην ιστορία των ΗΠΑ, εστιάζοντας στις προκλήσεις προς τη δημοκρατία, την αυξανόμενη ανισότητα και την άνοδο των “ψευδοπροφητών”. Το άρθρο δεν είναι απλώς μια ιστορική ανάλυση, αλλά ένα κάλεσμα για αντίσταση και ενεργό συμμετοχή στην ανανέωση της δημοκρατίας.

 
Ιστορικό πλαίσιο και παραλληλισμοί

Ο Galloway ξεκινά την ανάλυσή του με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο χαρακτηρίζει ως το “χωνευτήρι του 20ού αιώνα”³, μια περίοδο απίστευτης καταστροφής που ακολούθησε μια άνευ προηγουμένου περίοδο ειρήνης και ευημερίας. Αυτή η προσωπική αναφορά, μέσω των εμπειριών των γονέων του (ο πατέρας του παρακολουθούσε “ξένους” για Ναζί κατασκόπους στο Γλασκώβη και η μητέρα του επέζησε του Ολοκαυτώματος βρίσκοντας καταφύγιο στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του Blitz), θέτει τον τόνο για την επείγουσα φύση του επιχειρήματός του: η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι σημερινές ενδείξεις θυμίζουν επικίνδυνες στιγμές του παρελθόντος. Ο Galloway παρομοιάζει τις σημερινές καταστάσεις με την Ευρώπη του 1930, όπου “μασκοφόροι πράκτορες με στρατιωτικές στολές κάνουν εφόδους σε εκκλησίες, σχολεία και χώρους εργασίας και χωρίζουν οικογένειες χωρίς τη δέουσα διαδικασία”.

 
Η κρίση της δεκαετίας του 1850

Ένα κεντρικό σημείο αναφοράς είναι η κρίση της δεκαετίας του 1850, όπου οι Αμερικανοί δουλοκτήτες, φαινομενικά ανίκητοι, επέκτειναν τους νόμους για τους φυγάδες σκλάβους, απαιτώντας από τις αρχές επιβολής του νόμου να βοηθούν στη σύλληψη δραπετών. Ο Galloway βρίσκει παραλληλισμούς με τις σύγχρονες μάχες για τις πόλεις-καταφύγια και την ομοσπονδιοποίηση της Εθνικής Φρουράς της Καλιφόρνια. Επισημαίνει επίσης την “πρόγευση του Εμφυλίου Πολέμου” στο “Bleeding Kansas” το 1855 και την επίθεση ενός γερουσιαστή στον Κάρολο Σάμνερ το 1856, αναφέροντας ότι η ρητορική που οδηγεί σε πολιτική βία θυμίζει τη σημερινή προεδρική ηγεσία. Ως σύγχρονα παραδείγματα πολιτικής βίας αναφέρει την 6η Ιανουαρίου, το Charlottesville, τις επιθέσεις σε πολιτειακούς νομοθέτες και την απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ. Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Dred Scott, που αρνήθηκε την αμερικανική υπηκοότητα στους Αφροαμερικανούς, ανεξάρτητα από το αν ήταν ελεύθεροι ή σκλάβοι, παρομοιάζεται με τις σημερινές δικαστικές μάχες για την υπηκοότητα λόγω γέννησης.

 
Η Χρυσή Εποχή (The Gilded Age)

Ο Galloway αναδεικνύει τις ομοιότητες μεταξύ της σημερινής εποχής και της Χρυσής Εποχής (1870-1900), μιας περιόδου που χαρακτηρίστηκε από ακραία ανισότητα, εταιρική διείσδυση στην κυβέρνηση, διαφθορά και εκτεταμένη δυσπιστία στους θεσμούς. Οι “βαρόνοι ληστές” (robber barons) της εποχής έχουν “μετονομαστεί σε tech bros”. Η αιώνια ανησυχία ότι το Κογκρέσο και τα δικαστήρια λειτουργούν για λογαριασμό των εταιρειών και των πλουσίων παραμένει σταθερά. Αναφέρει επίσης τους μεταρρυθμιστές της Χρυσής Εποχής, όπως ο Teddy Roosevelt, και τους σύγχρονους αντίστοιχούς τους, όπως η Lina Kahn, η οποία προσπαθεί να ρυθμίσει τα ψηφιακά μονοπώλια. Το Populist Party της δεκαετίας του 1890, που ζητούσε την άμεση εκλογή γερουσιαστών, την προοδευτική φορολόγηση και την προστασία της εργασίας, βρίσκει αντιστοιχίες στις μεταρρυθμίσεις που προτείνει ο Andrew Yang, όπως το καθολικό βασικό εισόδημα και η ψηφοφορία κατά προτίμηση.

 
Ψευδοπροφήτες και η λατρεία του πλούτου

Ο Galloway εμβαθύνει στην ιδέα των “ψευδοπροφητών”, συγκρίνοντας τον Andrew Carnegie της Χρυσής Εποχής με τον Elon Musk της σημερινής. Και οι δύο, μετανάστες που έχτισαν τεράστιες περιουσίες (ο Carnegie στον χάλυβα και ο Musk στις υποδομές του διαδικτύου και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, συχνά με κρατικές επιδοτήσεις), κατέληξαν να πιστεύουν ότι ήταν “σωτήρες της ανθρωπότητας” και οι καλύτεροι διαχειριστές της κοινωνίας. Ο Galloway υποστηρίζει ότι η “λατρεία του πλούτου” στις Ηνωμένες Πολιτείες καθιστά τους Αμερικανούς ευάλωτους σε τέτοιους ανθρώπους, συγχέοντας τον πλούτο με την ηγεσία. Επισημαίνει την επικίνδυνη ψευδαίσθηση ότι όλοι μπορούν να φτάσουν στην κορυφή, περιγράφοντας την οικονομία ως “Hunger Games economy” όπου οι πλούσιοι ζουν “μακριές, αξιοσημείωτες ζωές και όλοι οι άλλοι πεθαίνουν έναν αργό θάνατο”. Αυτή η πεποίθηση, την οποία αποκαλεί “όπιο”, εμποδίζει το 90% του πληθυσμού να συνειδητοποιήσει ότι είναι ουσιαστικά “τροφή για το κορυφαίο 10%”.

 
Το στρατηγικό πλαίσιο ιδεών και κειμένου: Αντίσταση και ελπίδα

Παρά τον “καταστροφικό” του χαρακτήρα, ο Galloway δεν προσφέρει μια απαισιόδοξη εικόνα χωρίς διέξοδο. Αντιθέτως, το κείμενο λειτουργεί ως ένα κάλεσμα για αντίσταση (“Resist”). Ενώ μοιράζεται μια διάγνωση του παρόντος με την ιστορικό Heather Cox Richardson – αυτό που ο Galloway αποκαλεί “slow burn into fascism” – η Richardson είναι αισιόδοξη και “Αμερικανίστρια”. Πιστεύει ότι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μια “ανανεωμένη αμερικανική δημοκρατία”, αν και θα είναι “χαοτικό”.

Το αντίδοτο, σύμφωνα με τον Galloway και τη Richardson, βρίσκεται στην επανεξέταση των ιδρυτικών αρχών της Αμερικής. Ο Abraham Lincoln αποτελεί ένα πρότυπο, καθώς κατάφερε να πλοηγηθεί σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας και βίας και να ανανεώσει την αμερικανική δημοκρατία, προσφεύγοντας στις αξίες που εκφράζονται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας – την ιδέα της ανθρώπινης ισότητας. Η προσήλωση σε αυτές τις αξίες, παρά τις θυσίες, είναι αυτό που διατήρησε την Αμερική σε πορεία.

Ο Galloway τονίζει ότι η δημοκρατία δεν επιβιώνει λόγω εγγυημένου αποτελέσματος, αλλά επειδή “οι απλοί άνθρωποι αποφασίζουν ότι αξίζει τον κίνδυνο”. Αναφέρει παραδείγματα μεταρρυθμιστών όπως η Susan B. Anthony, ο Martin Luther King, η Dolores Huerta, ο Cesar Chavez και ο Harvey Milk. Αυτό που τους ένωνε δεν ήταν η αισιοδοξία, αλλά “η προθυμία να δράσουν σαν να μπορούσε να ανανεωθεί η δημοκρατία, ακόμη και όταν τα στοιχεία έδειχναν το αντίθετο”. Η επιβίωση της μητέρας του Galloway στον Blitz και η απόφαση του πατέρα του να ενταχθεί στο Βασιλικό Ναυτικό, επειδή “η ελευθερία άξιζε να προστατευθεί”, χρησιμεύουν ως προσωπικές επιβεβαιώσεις αυτής της πεποίθησης.

…

Το “Resist” είναι ένα ισχυρό και επίκαιρο άρθρο που χρησιμοποιεί την ιστορία ως καθρέφτη για το παρόν. Ο Scott Galloway, με την πικρή του ματιά, αναδεικνύει τις ανησυχητικές τάσεις που απειλούν την αμερικανική δημοκρατία, από την πολιτική βία και την ανισότητα έως την άνοδο των χαρισματικών ηγετών που εκμεταλλεύονται τη λατρεία του πλούτου. Ωστόσο, δεν είναι μια έκκληση για απελπισία, αλλά για δράση. Το στρατηγικό πλαίσιο του κειμένου έγκειται στην ανάδειξη της δυνατότητας για ανανέωση της δημοκρατίας, υπενθυμίζοντας ότι, όπως και στο παρελθόν, το μέλλον εξαρτάται από την προθυμία των απλών ανθρώπων να αντισταθούν και να αγωνιστούν για τις θεμελιώδεις αξίες της ισότητας και της αυτοδιάθεσης. Το μήνυμα είναι σαφές:”The ball is in our court”. (Η μπάλα είναι στο γήπεδο μας)

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.