Το βράδυ οι εκκλησίες είναι κλειστές. Η δική σου όχι

Η εκκλησία της πίστης στον εαυτό σου. Εκεί που δοκιμάζονται οι  δυνατότητές σου, μετά την άρνηση της καθημερινής δοξασίας από τις εύκολες αμφιβολίες των χλιαρών και από τα χαζοχαρούμενα θύματα του «δεν μπορώ».

Το βράδυ οι εκκλησίες είναι κλειστές. Η δική σου όχι.

Η εκκλησία του μυαλού σου. Εκεί που δουλεύεις τα όνειρά σου σαν ευαγγέλιο. Μεθοδικά, γραμμή τη γραμμή, χωρίς λιβάνια και μεγάλους σταυρούς. Ο σταυρός είναι μέσα σου. Κρυφός από τα μάτια των αδυσώπητων της εύκολης απόρριψης. Μέσα σου είναι ποιο αληθινός. Μην τον διαφημίζεις- αυτόν τουλάχιστον όχι.

Το βράδυ οι εκκλησίες είναι κλειστές. Η δική σου όχι.

Η εκκλησία της ψυχής σου. Εκεί που οι δαίμονες σε προκαλούν να εγκαταλείψεις. Εσύ όμως έχεις φορέσει τον χιτώνα της ταπεινότητας και κοιτάς ψηλά.

Ένα σημάδι θα φανεί σήμερα, αρκεί να έχεις πάντα ανοικτή την δική σου, μοναδική εκκλησία. Την εκκλησία των θαυμάτων στις άπειρες δυνατότητές σου, στην πίστη της προσωπικής σου δύναμης και στο μέλλον αυτής της χώρας με τις πολλές εκκλησίες.

Ένα σημάδι θα φανεί σήμερα, άναψε το κεράκι της πίστης σου και φρόντισε να μην σβήσει όσο δυνατό άνεμο και αν έχει. Εσύ ξέρεις. Γιατί η δική σου εκκλησία δεν είναι ποτέ κλειστή.

Παναγιώτης Τσακιρίδης