Η χώρα πεθαίνει… έχει επιστρέψει από την Ευρώπη και την ΟΝΕ στην Ανατολή των Βαλκανίων

Η Ελλάδα βρίσκεται εκ νέου σε ένα κρίσιμο σημείο, ενδεχομένως και χειρότερο από το μηδέν, παρά τις πολυετείς θυσίες του λαού και τα διαδοχικά μνημόνια. Η χώρα κλυδωνίζεται από ένα απροσδιόριστο σε έκταση και βάθος σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο προκαλεί αποστροφή προς τους πολιτικούς και την πολιτική, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί τριγμούς στην κυβέρνηση, απειλώντας να την αμαυρώσει ως κυβέρνηση «σκανδάλων» και των Τεμπών. Η κατάσταση αυτή κατατάσσει την Ελλάδα ως τη χειρότερη μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, με εξαίρεση ορισμένες πρώην ανατολικές χώρες όπως η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία. Η χώρα έχει επιστρέψει από την Ευρώπη και την ΟΝΕ στην Ανατολή των Βαλκανίων, γεγονός που χαρακτηρίζεται ως λυπηρό και ανησυχητικό.

 
Ανησυχητικές τάσεις και συνέπειες

Η παρούσα κατάσταση είναι ανησυχητική για πολλούς λόγους, καθώς δημιουργεί σύνθετες τάσεις και επηρεάζει διάφορους τομείς:

1. Πολιτειακά: Απονομιμοποιεί την εμπιστοσύνη στην πολιτική, οδηγώντας σε αδιαφορία και αποχή των πολιτών.
2. Πολιτικά: Υποσκάπτει τη δημοκρατική λειτουργία, ενισχύοντας το «Κανένα» και την ψήφο διαμαρτυρίας, και ενδεχομένως οδηγώντας σε κυβερνήσεις μειοψηφίας. Αυτό συνδέεται με αυταρχικά μοντέλα διακυβέρνησης, όπως στην Ουγγαρία⁷.
3. Οικονομικά: Αποτελεί εμπόδιο για τις ξένες άμεσες επενδύσεις, οι οποίες είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη και την ευημερία του λαού.
4. Κοινωνικά: Είναι αντιλαϊκή, καθώς αυξάνει τις ανισότητες και ευνοεί τους ισχυρούς.
5. Διεθνής Θέση: Μειώνει το κύρος και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδυναμώνοντας τη διεθνή της ισχύ και συμβάλλοντας στην αποθράσυνση γειτόνων όπως η Τουρκία και η Λιβύη.
6. Πολιτικός Πολιτισμός: Δημιουργεί ένα αρνητικό πρότυπο, υποβιβάζοντας τον πολιτικό πολιτισμό σε μοντέλο «νομιμοποιημένης» διαπλοκής και διαφθοράς, παραλύοντας τους θεσμούς και γενικεύοντας την παθητική, εχθρική προς τον πολίτη διοίκηση και την ανοχή της «υπάκουης» δικαιοσύνης.

 
«Μωρές κυβερνήσεις» και η ευθύνη τους

Η διαφθορά ανθεί σε ένα πολιτικά πρωτόγονο, «πρωθυπουργικοκεντρικό» κράτος, που στερείται ελέγχου, ευθύνης και σοβαρών θεσμικών αντιβάρων, χαρακτηριζόμενο ως χώρα δημοκρατικής επίφασης. Επικρατούν η διαφθορά, η συγκάλυψη (με μεγάλη ευθύνη ορισμένων συνενοχικών μέσων ενημέρωσης), η αδικία και η ανευθυνότητα. Όλα αυτά καλύπτονται από την παντοκρατορία της «επικοινωνίας» και την τριλογία επιχειρημάτων «δεν αλλάζει», «έτσι γινόταν πάντα», «φταίνε οι άλλοι, οι προηγούμενοι και οι ξένοι». Οι κυβερνήσεις δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτές οι άμυνες αποτελούν τη δική τους θηλιά, καθώς είναι ψευδείς, πολιτικά δυσφημιστικές και αντιπαραγωγικές, επισκιάζοντας οποιοδήποτε θετικό έργο.

 
Η μεγάλη ευθύνη της αντιπολίτευσης

Ενώ η κυβέρνηση οφείλει να ορθώσει ανάστημα απέναντι στο βαθύ κομματικό της κράτος, η αντιπολίτευση δεν επιτελεί το έργο της, και για αυτό φέρει και αυτή ευθύνη, αν και μικρότερη. Η αντιπολίτευση οφείλει να αναδείξει όχι μόνο τα σκάνδαλα και την εκμετάλλευση της εξουσίας, αλλά και να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με προτάσεις εκσυγχρονισμού της χώρας που να αφορά τον πολίτη.

Ωστόσο, είναι λάθος να πιστεύεται ότι έτσι θα «πέσει» η κυβέρνηση και το «εξαιρετικά επαγγελματικό σύστημα Μητσοτάκη». Ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων (περίπου 25%) προτάσσει το προσωπικό του εισόδημα και την επιβίωση έναντι της διαφθοράς, ανεχόμενο την τελευταία χωρίς να κατανοεί ότι εμποδίζει την ανάπτυξη και τη βελτίωση της δικής τους οικονομικής κατάστασης. Επιπλέον, σημαντική μερίδα ψηφοφόρων προτιμά έναν διεφθαρμένο αλλά αποτελεσματικό πολιτικό από έναν έντιμο που δεν είναι. Ανέχονται τη διαφθορά από τον φόβο της αστάθειας, ενώ η εικόνα της αποτελεσματικότητας βρίσκεται στο επίκεντρο της κυβερνησιμότητας. Το λάθος αυτών των ψηφοφόρων είναι ότι δεν αξιολογούν ότι η μη αντιμετώπιση της διαφθοράς είναι κατεξοχήν απόδειξη αναποτελεσματικής διακυβέρνησης.

Εφόσον η αντιπολίτευση περιορίζεται στην «ποινική» πτυχή της πολιτικής και δεν εστιάζει στην αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης ως προς την αντιμετώπιση της κοινωνικής αδικίας, της εισοδηματικής αναξιοπρέπειας και των εθνικών κινδύνων (Τουρκία, οικονομική μη ανάπτυξη, μεταναστευτικό, δημογραφικό, ασφαλιστικό, άρρωστοι θεσμοί), και δεν παρουσιάζει όραμα ελπίδας ή ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, οδηγούμαστε εκλογικά σε μια επανάληψη των Τεμπών. Αυτό, σε συνδυασμό με παροχές που λειτουργούν ως εξαγορά ψήφων, θα επιτρέψει στον Κυριάκο Μητσοτάκη, με το εκβιαστικό δίλημμα «ή εγώ ή το χάος», να διεκδικήσει την αυτοδυναμία σε δεύτερες εκλογές. Η «καταλληλότητα» ενισχύεται από το προπαγανδιστικό «δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος», αντί να τίθεται το πραγματικό ερώτημα αν ο ίδιος έπαψε να είναι κατάλληλος.

 
Η χώρα πεθαίνει…

Η χώρα «πεθαίνει» πραγματικά, με το λογοτεχνικό έργο του Δημήτρη Δημητριάδη να παραμένει επίκαιρο. Βαδίζει προς τα πίσω, αποκλίνοντας από την Ευρώπη και παραμένοντας βαλκανική. Χάνει τη διεθνή της ισχύ, όπως φαίνεται στις σχέσεις με την Τουρκία και τη Λιβύη. Δεν διαθέτει παραγωγικό σχέδιο για το μέλλον, ακολουθώντας τον «σισύφειο μύθο». Οι επενδύσεις απουσιάζουν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απουσία ξένων τραπεζών σήμερα σε σχέση με το 2009.

Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη σε μια οικονομική και αναπτυξιακή εσωστρέφεια, χωρίς προοπτική ανάπτυξης του ΑΕΠ. Τρέφεται επιδοματικά από την Ευρώπη, με έναν προϋπολογισμό που εξυπηρετεί μη παραγωγικές δημόσιες δαπάνες, κυρίως για συντάξεις ενός γηράσκοντος πληθυσμού. Η κυβέρνηση χαρακτηρίζεται ως κυβέρνηση εξαγοράς και επιδομάτων, αντί για ενίσχυση της παραγωγής και της ανάπτυξης. Η χώρα είναι παραδομένη σε μια νοοτροπία διαφθοράς που αντικατοπτρίζει πολιτισμική και πολιτειακή υπανάπτυξη, ανίκανη να μετουσιώσει το «ανήκουμε στην Ευρώπη» σε «γίναμε Ευρωπαίοι».

 
Ανάγκη για αφύπνιση και αλλαγή

Απαιτείται καθολική αφύπνιση, όραμα και αξίες, καθώς οι αξίες δημιουργούν πολιτισμό, και ο πολιτισμός οδηγεί σε ευημερία, προοπτική αξιοπρέπειας, αλληλεγγύη για τους πολίτες και ποιότητα δημόσιων υπηρεσιών. Πρέπει να σταματήσει η λογική του «φταίνε οι προηγούμενοι» και «φταίνε οι ξένοι». Είναι επιτακτική ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην πολιτική, να αναλάβει ηγετικό ρόλο η πολιτική της αλήθειας έναντι της «συγκαλυπτικής» εικόνας, και να αναζωογονηθεί η δημοκρατία. Την ελευθερία και την ευημερία αξίζουν μόνο οι λαοί που παίρνουν την τύχη στα χέρια τους, σκέφτονται ως σύνολο οραματικά και έχουν ατομική αλληλεγγύη.

 
(Πηγή: in.gr, 23 Ιουλίου 2025 , τίτλος:Μαθήματα και παθήματα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ)

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.